Arts die collega-arts aansprakelijk stelt voor coronabesmetting slaagt niet in bewijslevering.

Vervolg op GZR 2024-0157. Een arts heeft het post-COVID-syndroom. Zij denkt besmet te zijn door een collega-arts bij een vakgroepvergadering. De rechtbank gaf haar de opdracht te bewijzen dat de collega zich niet hield aan de geldende veiligheidsmaatregelen. Daarin slaagt de arts niet. De collega is niet aansprakelijk. De arts doet als vrijgevestigd medisch specialist tevergeefs een beroep op de bescherming van artikel 7:658 lid 4 BW. Zij doet ook vergeefs een beroep op artikel 843a Rv (oud) omdat de gevraagde gegevens niet relevant zijn voor de beoordeling van de aansprakelijkheid.

Beëindigen behandelrelatie na negatieve review op Google voldoet niet aan zorgvuldigheidseisen.

Klager en zijn broer worden uitgeschreven uit de tandartsenpraktijk na negatieve reviews op Google. Klager is ontvankelijk. Naar het oordeel van het Regionaal Tuchtcollege heeft de tandarts de behandelrelatie niet conform de regels beëindigd, omdat onvoldoende is gebleken dat hij zich voldoende heeft ingespannen om de relatie te herstellen. Het RTG verklaart de klacht deels gegrond, maar legt geen maatregel op.

Ziekenhuis hoeft vanwege tijdsinvestering klachtbehandeling niet inhoudelijk te reageren.

Een patiënt klaagt over het niet beschikbaar zijn van brieven in het online patiëntenportaal en het niet reageren op zijn klacht daarover. De commissie oordeelde dat het ziekenhuis niet verplicht is om oudere correspondentie digitaal beschikbaar te stellen en dat de patiënt geen redelijk belang heeft aangetoond bij zijn klacht.

Beëindiging samenwerkingsovereenkomst in strijd met redelijkheid en billijkheid.

Ziekenhuis heeft met het besluit om met een vakgroep geen samenwerkingsovereenkomst te sluiten onvoldoende rekening gehouden met de belangen van het MSB en de individuele medisch specialisten.

Zorgaanbieder informeert patiënt voorafgaand aan de behandeling niet over de (in te schatten) prijs. Prijsbeding voorlopig oneerlijk.

Incassozaak. Een patiënt is meerdere dagen opgenomen in een ziekenhuis. Het ziekenhuis stuurt de patiënt een factuur. De patiënt betaalt niet en het ziekenhuis gaat over tot incasso. De kantonrechter toetst ambtshalve aan het Europese en Nederlandse consumentenrecht. Nergens blijkt uit dat de patiënt voorafgaand aan de behandelingsovereenkomst is geïnformeerd over het tarief. Ziekenhuis is verplicht vooraf te controleren of patiënt verzekerd is. Als patiënt onverzekerd is, weegt de plicht van het ziekenhuis om de patiënt te informeren over het tarief zwaarder. Naar het oordeel van de kantonrechter is het prijsbeding niet transparant en (voorlopig) oneerlijk.

Voor vergoeding van verplaatste schade aan slachtoffer is betalingsplicht noch doorbetaling aan de derde vereist.

Vervolg op GZR 2024-0044. Een man heeft behoefte aan 24-uurszorg. Hij krijgt de zorg van zijn zus en een professionele weekendhulp, die worden betaald uit het toegekende persoonsgebonden budget, en van een vriendin die daarvoor geen betaling ontvangt. De man vordert vergoeding voor de zorg van de vriendin. De rechtbank wees de vergoeding als verplaatste schade toe. Het hof wees de vergoeding af, omdat nergens uit blijkt dat de man de vergoeding zal doorbetalen aan de vriendin. Maar dat oordeel getuigt van een onjuiste rechtsopvatting volgens de Hoge Raad.

Huisarts declareert e-mail onterecht als direct patiëntcontact en moet declaraties terugbetalen aan zorgverzekeraar.

Een huisarts licht haar patiënten via e-mail in over een conflict dat zij heeft met een huisartsenpost en met de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd. Dat declareert de huisarts als consult bij de zorgverzekeraar. Dat is niet terecht volgens de zorgverzekeraar en die vordert het betaalde terug van de huisarts. Met succes. De eenzijdige e-mail kwalificeert niet als direct patiëntcontact, zoals een consult is gedefinieerd in de Beleidsregel huisartsenzorg. Het is niet aan de zorgverzekeraar om te bewijzen dat er geen patiëntcontact is geweest; het is de huisarts die de zorgverzekeraar informatie moet verstrekken ter controle van de rechtmatigheid van de declaraties.

College voor de Rechten van de Mens: discriminatoire bejegening van stagiair door ziekenhuis.

Een student geneeskunde loopt coschappen op verschillende afdelingen van het OLVG. Hij meldt diverse grensoverschrijdende/racistische incidenten. OLVG schakelt een onderzoeksbureau in. Naar aanleiding van de uitkomst neemt OLVG maatregelen. De student is ontevreden over de klachtafhandeling. Hij heeft geen vertrouwen in een cultuuromslag en vraagt een oordeel aan het College voor de Rechten van de Mens. Dat oordeelt ten aanzien van één incident dat OLVG het bewijsvermoeden niet weerlegt en dat de student discriminatoir is bejegend op grond van ras. OLVG heeft wel voldaan aan zijn zorgplicht voor een discriminatievrije werkomgeving en heeft de klacht serieus genomen en zorgvuldig behandeld.

Kliniek niet aansprakelijk voor partiële dwarslaesie na hoogrisico-operatie.

Een man met rugklachten wendt zich tot de Sint Maartenskliniek. Bij de operatie die volgt, ontstaat een partiële dwarslaesie. Volgens de man heeft de kliniek verschillende fouten gemaakt. Volgens het hof niet, dat zich baseert op de opinies van twee onafhankelijke deskundigen die over de kwestie hebben gerapporteerd en op de uitspraken van het Regionaal en Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg.

Staken van communicatie met patiënt gerechtvaardigd.

Een patiënte wilde dat haar medisch dossier werd aangepast en meent dat het ziekenhuis dat ten onrechte weigerde en ten onrechte de communicatie met patiënte staakte. De geschillencommissie wijst beide klachten af.