X/Y

Het handelen van een bedrijfsarts (verweerder) staat in deze zaak centraal. Een werknemer (klager) verwijt de desbetreffende bedrijfsarts dat deze geen goede verzuimbegeleiding heeft gevoerd, dat hij onjuiste rapportages heeft opgesteld, dat hij niet onafhankelijk heeft geoordeeld en dat hij medische informatie met betrekking tot de werknemer naar diens werkgever heeft gelekt. Het RTG is van oordeel dat twee klachtonderdelen gegrond zijn. De bedrijfsarts heeft in het kader van de verzuimbegeleiding een te afwachtende houding aangenomen, daar waar hij een rol als procesbegeleider heeft. Daarnaast heeft de bedrijfsarts medische informatie opgenomen in een Actueel Oordeel en deze verstrekt aan de werkgever, terwijl dit niet mocht. De bedrijfsarts heeft op dat punt in strijd gehandeld met zijn geheimhoudingsverplichting. Nu de bedrijfsarts na het ontdekken van deze schending direct passende maatregelen heeft genomen en het RTG meeweegt dat de afwachtende houding voortkomt uit het feit dat de verzuimbegeleiding van werknemer pas onlangs door de bedrijfsarts is overgenomen van collega's acht het RTG de maatregel van een waarschuwing passend.

X/Y

Het ontbreken van de bereidheid tot vrijwillig verblijf kan niet zonder meer worden afgeleid uit het feit dat de betrokkene geen eigen woning heeft en nergens anders heen kon. Voor het aannemen van een dergelijk ontbreken van de bereidheid moet eerst worden vastgesteld of de betrokkene ter zake wilsbekwaam is en of hij een welbewuste keuze heeft gemaakt om vrijwillig in het ziekenhuis te verblijven.

X/Y

Omdat de betrokkene binnen een maand na de toewijzing van het primaire verzoek tot MVV beschermd zal gaan wonen buiten het ziekenhuis en hij zich akkoord heeft verklaard met de gestelde voorwaarden leest de rechtbank – heel praktisch – de verzoeken van de OvJ niet als alternatieve, maar als cumulatieve verzoeken (mede omdat alle belanghebbenden het hiermee eens zijn). De rechtbank wijst de gevraagde machtiging tot voortgezet verblijf toe voor de duur van één maand en wijst ook het verzoek tot een voorwaardelijke machtiging toe, ingaande op het moment dat de machtiging tot voortgezet verblijf is verstreken en voor de duur van vijf maanden.

X/Y

Deze zaak betreft de aansprakelijkheid van het Erasmus MC voor het ongefundeerd, althans onvoldoende geverifieerd doen van uitlatingen over het (dis)functioneren en de bekwaamheid van een (deels) elders werkende neurochirurg, jegens de op dat moment betrokken andere werkgever van de bedoelde neurochirurg. Er is sprake van aansprakelijkheid op grond van een tekortkoming van de nakoming van de uit hoofde van een vaststellingsovereenkomst op het Erasmus MC rustende verplichting. Het hof stelt als uitgangspunt dat het alleen aan de betrokken arts is om te bepalen of hij heeft voldaan aan het bekwaamheidsvereiste uit artikel 36 lid 15 Wet BIG.

X/Y

Cliënt heeft een aantal klachten over de procesgang omtrent zijn aanmeldprocedure en de behandeling daarna. De klachten hebben onder meer betrekking op de afgenomen vragenlijsten, de gebruikte aanhef in de e-mail door de behandelaar, de houding en het niet bereikbaar zijn van de behandelaar en de bejegening door de receptioniste. Cliënt verlangt een vergoeding van € 25.000, gebaseerd op immateriële en materiële schade. De zorgaanbieder voert aan dat de interne klachtencommissie de klachten over de onpersoonlijke aanhef en de onbereikbaarheid gegrond heeft verklaard, de andere klachtonderdelen zijn ongegrond verklaard. De Geschillencommissie Geestelijke Gezondheidszorg sluit zich aan bij het oordeel van de klachtencommissie en verklaart de klachten deels gegrond. Aangezien de klachten op minimale onderdelen gegrond zijn verklaard, is er geen ruimte voor het toekennen van een schadevergoeding.

X/Y

Een woonbegeleider verricht seksuele handelingen bij een lichamelijk beperkte cliënte die zich aan zijn hulp en/of zorg heeft toevertrouwd. De behandelrelatie speelde hierbij nadrukkelijk een rol. Daarom zijn de handelingen ontuchtig (HR 18 februari 1997, NJ 1997/485). Bij het opleggen van de voorwaardelijke gevangenisstraf wordt de bijzondere voorwaarde opgelegd van een beroepsverbod zolang De Waag en de reclassering dat nodig vinden.

Cliënt/Medisch Spectrum Twente

Cliënt verwijt het ziekenhuis dat het ziekenhuis hem niet heeft voorgelicht over de DBC-systematiek, het verstrijken van de termijn van een DBC en de in verband daarmee mogelijk te ontstane hogere kosten voor de cliënt. De Geschillencommissie Ziekenhuizen oordeelt evenwel dat op het ziekenhuis niet de verplichting rust om een patiënt hierover uit zichzelf te informeren. Die informatieplicht bestaat alleen ten aanzien van het voorgenomen onderzoek, de voorgestelde behandeling en de ontwikkelingen omtrent het onderzoek, de behandeling en de gezondheidstoestand van de patiënt (art. 7:448 lid 1 BW). Het ziekenhuis is dan ook niet tekortgeschoten in zijn informatieverplichting.

Cliënte/Indigoletta B.V.

De Geschillencommissie Zorg Algemeen heeft in een bindend advies geoordeeld dat de zorgaanbieder de kosten van de hersteloperatie die cliënte heeft ondergaan en eventueel nog moet ondergaan aan cliënte dient te vergoeden. Cliënte heeft verschillende operaties ondergaan en partijen twisten over de vraag of die operaties kwalificeren als hersteloperaties. Volgens de commissie betreft dit een nieuw geschilpunt waardoor de commissie zich op grond van artikel 4 van het Reglement van de Geschillencommissie Zorg Algemeen bevoegd acht om zich ook over dat nieuwe geschilpunt uit te laten.

X/Y

Een dienstdoende tandarts was, ondanks dat hij de telefoon bij zich had waarnaar de spoedlijn werd doorgeschakeld, niet bereikbaar voor meerdere spoedoproepen van klager, wiens zoon na praktijkuren met spoed mondzorg nodig had. Het is niet duidelijk geworden waardoor het doorverbinden niet goed werkte. Dat de tandarts niet telefonisch bereikbaar was, is hem, aldus het CTG, tuchtrechtelijk te verwijten. Hij had voor aanvang van zijn spoeddienst moeten controleren of hij bereikbaar was. De tandarts krijgt hiervoor een waarschuwing.

X/Y

Klager heeft bij een rugoperatie door verweerder (orthopedisch chirurg) een partiële dwarslaesie opgelopen. Klager heeft zich onvoldoende gerealiseerd dat de dwarslaesie een risico van de operatie was. Dit heeft geleid tot een trits aan klachtenprocedures, civiele procedures, aangiftes en de onderhavige tuchtklacht tegen verweerder. Het RTG Zwolle heeft geoordeeld dat het klager kennelijk heeft ontbroken aan toereikende informatie over aan de ene kant de ernst van zijn situatie (en daarmee over de risico's van niet ingrijpen) en aan de andere kant reële en begrijpelijke informatie over de risico's van de ingreep in zijn specifieke geval. Een aanzienlijk risico op ernstige gevolgen zoals in casu aan de orde, brengt mee dat een arts verplicht is zich ervan te vergewissen dat de patiënt een en ander goed heeft begrepen. Uit niets blijkt dat de orthopedisch chirurg aan deze verplichting heeft voldaan. Hij krijgt daarom een waarschuwing. In beroep bij het CTG wordt de klacht opnieuw in zijn geheel beoordeeld, waarbij het CTG tot dezelfde conclusie komt en de waarschuwing in stand blijft.