X/Y

Betrokkene is gedwongen opgenomen en in een 'zorgcarrousel' geplaatst. Dit houdt in dat hij frequent (om de drie weken) naar een nieuw psychiatrisch ziekenhuis wordt overgeplaatst en aldaar wordt behandeld. In een van deze ziekenhuizen is overgegaan tot dwangbehandeling met antipsychotica. In de aanzegging daartoe is opgenomen dat de dwangbehandeling binnen de zorgcarrousel zal worden voortgezet en geëvalueerd door de betrokken behandelend psychiaters en geneesheer-directeuren. De rechtbank oordeelt dat deze constructie is toegestaan. De Hoge Raad oordeelt van niet, nu artikel 38c Wet Bopz strikt dient te worden uitgelegd. Dit brengt met zich dat in ieder ziekenhuis opnieuw zal moeten worden bekeken of nog aan de wettelijke grondslag en voorschriften voor dwangbehandeling is voldaan.

X/Y

Klager mocht erop vertrouwen dat door het ondertekenen van het behandelplan en de betalingsvoorwaarde daarbij, dit behandelplan definitief was. Na het tekenen verbreekt verweerster, tandarts, de behandelovereenkomst omdat zij voor de uitvoering ervan over onvoldoende expertise beschikt. Door haar handelen heeft zij echter de indruk gewekt dat zij in staat was dit behandelplan uit te voeren. Gebrek aan expertise vormt een zwaarwichtige omstandigheid om een behandelovereenkomst te verbreken, echter onder deze omstandigheden had verweerster klager er dan wel duidelijk van op de hoogte moeten stellen dat het ging om een voorlopig behandelplan. De klacht hierover is gegrond, verweerster krijgt een waarschuwing.

X/Y

Klager is met een rood oog bij zijn huisarts (verweerster) gekomen. Zij heeft conform de NHG-standaard gehandeld en een oogontsteking vastgesteld en medicatie voorgeschreven. Daarbij heeft zij gezegd dat, indien er alarmsymptomen optraden, klager opnieuw contact moest opnemen. De volgende dag belt klager de praktijk opnieuw en wordt dan direct doorgestuurd naar het ziekenhuis, waar later een litteken aan het rechteroog wordt vastgesteld en daarmee veertig procent gezichtsverlies. Klager verwijt verweerster dat zij een onjuiste diagnose heeft gesteld. Zowel het RTG Den Haag als het CTG wijst deze klacht echter af, nu verweerster heeft gehandeld conform de NHG-standaard en dit in deze situatie ook mocht.

X/Y

Na afloop van een strafzitting maakt, buiten de zittingszaal, de ene deskundige de andere deskundige uit voor 'charlatan'. Het hof besluit niet tot vervolging over te gaan, omdat de deskundige bij het RTG al een berisping hiervoor heeft gekregen, het RTG duidelijk was in zijn bewoordingen over het voorval en een dergelijke uitspraak onherroepelijk is.

X/Y

De Landelijke Commissie van Vertrouwenslieden oordeelt met betrekking tot een drietal punten dat de zorgaanbieder, gezien de feiten en omstandigheden, niet in strijd met de Wmcz heeft gehandeld. Er was sprake van een aantal omstandigheden, zoals het ontbreken van een actueel medezeggenschapsreglement en een verstoorde samenwerking binnen de Centrale Cliëntenraad (CCR) en tussen de CCR en de bestuurder. Bij het besluit tot opheffing van clustercliëntenraden en het vaststellen van een nieuw reglement in de zin van artikel 2 lid 2 Wmcz heeft de zorgaanbieder zorgvuldig en conform de Wmcz gehandeld. Ook ten aanzien van het aanstellen en benoemen van nieuwe leden voor de Centrale Cliëntenraad heeft de zorgaanbieder niet in strijd met de Wmcz gehandeld. Met betrekking tot het vierde punt, het eenzijdig opzeggen van het lidmaatschap van een belangenorganisatie, oordeelt de LCvV dat dit niet eenzijdig door de zorgaanbieder kan worden besloten en uitgevoerd. De afspraken over de materiële middelen en de invulling ervan dienen door de cliëntenraad en zorgaanbieder samen gemaakt te worden. In casu is door de zorgaanbieder van het besluit teruggekomen.

X/Y

Geen vervolging voor het overlijden van een hoogbejaarde bewoonster in een zorginstelling, nu het medisch handelen niet in strijd was met de wensen van de wettelijk vertegenwoordiger, er geen palliatieve sedatie was toegepast en niet blijkt van inadequaat medisch handelen. Voorts ontbreekt het causaal verband, zo ook opzet.

X/Y

Een vordering tot het verstrekken van gevoelige gegevens aan een geheimhouder is op de Nederlandse Antillen (anders dan in Nederland) niet mogelijk.

X/Y

Een klacht tegen de beslissing om een bedrijfsarts niet te vervolgen wordt afgewezen, omdat bewijs van valsheid in geschrift en bewijs van opzet op mishandeling ontbreekt.

X/Y

Er wordt een klacht ingediend tegen een physician assistant. Ten tijde van het klachtwaardig geacht handelen viel dit handelen nog niet onder het tuchtrecht van de Wet BIG. Klaagster wordt daarom niet-ontvankelijk verklaard.

X/Y

Klaagster stelt dat zij ten onrechte na een week ontslagen is uit de zorginstelling, een instelling voor geestelijke gezondheidszorg; de gestelde behandeldoelen waren nog niet behaald. Klaagster voert aan dat de behandelend arts tijdens het ontslaggesprek geen toetsing heeft verricht. Klaagster verlangt een vergoeding vanwege geleden immateriële en materiële schade. De zorginstelling stelt dat het voor klaagster duidelijk was dat het een zogenoemde time-out opname betrof, waarmee zij heeft ingestemd. Zowel de behandelend arts als een team heeft getoetst en geconcludeerd dat klaagster naar huis kon; hiervan kunnen echter geen stukken worden overlegd. De Geschillencommissie Geestelijke Gezondheidszorg geeft aan dat zij niet kan vaststellen of toetsing heeft plaatsgevonden en of deze zorgvuldig was. Geoordeeld wordt dat de zorginstelling niet aan haar zorgplicht heeft voldaan. De Geschillencommissie verklaart de klacht gegrond. De verlangde schadevergoeding wordt echter afgewezen; het causaal verband tussen de schade en het handelen van de zorginstelling is onvoldoende aangetoond.