Afdeling bestuursrechtspraak Raad van State nuanceert eigen rechtspraak over toetsing openbaarmakingsbesluit.

De IGJ bezoekt een privékliniek. In het bezoekrapport stelt de IGJ tekortkomingen vast. De minister besluit het rapport openbaar te maken. De kliniek maakt daartegen (tevergeefs) bezwaar en gaat (grotendeels tevergeefs) in beroep. In dit hoger beroep voert de kliniek aan dat voor een effectieve rechtsbescherming ook conclusies en oordelen van de IGJ in rechte aangevochten moeten kunnen worden. De kliniek krijgt daarin gelijk van de Raad van State, die met deze uitspraak diens eigen rechtspraak nuanceert: toetsing van een openbaarmakingsbesluit door de bestuursrechter kan zich ook uitstrekken tot conclusies en oordelen die evident niet volgen uit de feiten.

Zelf afbreken interne klachtenprocedure door patiënt leidt tot niet-ontvankelijkheid.

Een patiënt wilde het oordeel op een klacht niet afwachten en wendde zich al tot de geschillencommissie nog voor de interne klachtenprocedure was afgerond. De commissie verklaart de patiënt niet-ontvankelijk.

Voorzieningenrechter schorst vrijstellingsbesluiten inspectie wegens ernstige twijfel over rechtmatigheid ervan.

Voorlopige voorziening. In verband met een geneesmiddelentekort verleent de IGJ vrijstellingen voor de invoer van vergelijkbare geneesmiddelen. Vijf apotheken die zelf geneesmiddelen bereiden, maken bezwaar tegen de besluiten en verzoeken hangende het bezwaar om schorsing van de besluiten. Met succes. Naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter moet ernstig getwijfeld worden aan de rechtmatigheid van de besluiten, gelet op de tekst van artikel 5 Richtlijn 2001/83/EG en de jurisprudentie daarover.

Gemeenten betalen reëel (start)tarief aan Wmo-zorgaanbieder en passen juiste indexering toe.

Wmo. Tarievengeschil. Hoger beroep. Wmo-zorgaanbieder stelt dat gemeenten geen reëel tarief hebben betaald en dat onjuiste indexering is toegepast. Reëel tarief moet kosten dekken van een redelijk efficiënt functionerende aanbieder. Stelplicht en bewijslast dat tarief niet reëel is rust op zorgaanbieder. Zorgaanbieder onderbouwt stellingen onvoldoende. Bekrachtiging vonnis in eerste aanleg.

Ziekenhuis hoeft (intern) nieuwsbericht niet in te trekken of te rectificeren.

Kort geding. Het MUMC plaatst een bericht op het intranet waarin het afstand neemt van publicaties in de media over een vertrekkend afdelingshoofd en stuurt dat bericht ook naar enkele lokale media en een aantal medische instellingen. Dagblad De Limburger neemt aanstoot aan het bericht en vordert intrekking en rectificatie. Naar het oordeel van de voorzieningenrechter is het MUMC met het uitgeven en beperkt verspreiden van het bericht niet over de denkbeeldige grens tussen vrijheid van meningsuiting en aantasting van eer en goede naam gegaan. Dat sprake is van een onrechtmatige daad komt niet vast te staan. De voorzieningenrechter wijst de vordering af.

Geen grond voor vernietiging beslissing (bindend advies) geschillencommissie.

Kort na hun opname in een zorgvilla overlijdt een echtpaar. Twee van de kinderen plaatsen vraagtekens bij de verleende zorg en zij starten een klachttraject. Een onderzoeks- en een geschillencommissie verklaren hun klacht ongegrond. De kinderen zijn het hier niet mee eens en zij verzoeken thans de rechtbank om het bindend advies van de geschillencommissie te vernietigen. In het kader van de terughoudendheid die de rechter daarbij moet betrachten, ziet de rechtbank geen ernstige gebreken aan de inhoud of de wijze van totstandkoming van het advies. Daarmee is er geen grond voor vernietiging. De rechtbank wijst de vordering af.

Ziekenhuis beroept zich bij leveren tegenbewijs ter ontzenuwing voorshands oordeel rechtbank tevergeefs op Nefalit/K.

Vervolg op GZR 2025-0139. Een vrouw heeft borstkanker. De diagnose had volgens haar jaren eerder kunnen worden gesteld. Bij tussenvonnis oordeelt de rechtbank dat de onzekerheid in dezen over het causaal verband het gevolg is van de fouten die in het ziekenhuis zijn gemaakt en de rechtbank neemt daarom voorshands aan dat de tumor al kwaadaardig was en laat het ziekenhuis toe tot tegenbewijs. Het ziekenhuis beroept zich thans tevergeefs op punten waarover de rechtbank al een oordeel gaf en vindt evenmin gehoor dat een aanvullend deskundigenbericht nodig is om het tegenbewijs te kunnen leveren. Het ziekenhuis slaagt niet in het tegenbewijs.

Verzoek tot schadevergoeding ontvankelijk, ook als dat niet eerder bij zorgaanbieder bekend was.

Het ziekenhuis meent dat een patiënt in zijn klacht niet moet worden ontvangen omdat de interne klachtenprocedure niet is doorlopen en het verzoek tot schadevergoeding pas bij de geschillencommissie werd ingediend. De geschillencommissie volgt het verweer niet.

Eindvonnis massaschadezaak borstimplantaten. Rechtbank wijst alle vorderingen op alle grondslagen af.

Eindvonnis massaschadezaak borstimplantaten. Vervolg op GZR 2024-0122. Bureau Clara Wichmann (BCW) houdt Allergan als producent van getextureerde borstimplantaten aansprakelijk. De rechtbank oordeelt dat Allergan als producent niet aansprakelijk is, en evenmin op grond van onrechtmatige daad of oneerlijke dan wel misleidende handelspraktijken. Ook de vordering van BCW tot inzage in diverse stukken die Allergan onder zich heeft, wijst de rechtbank af.

Niet-ontvankelijk vanwege het ontbreken van een behandelingsovereenkomst.

Een patiënt wordt gezien op de huisartsenpost. De dienstdoend huisarts overlegt met een neuroloog verbonden aan het ziekenhuis, waarna een conservatief beleid wordt ingesteld. De commissie oordeelt dat tussen het ziekenhuis en patiënt geen behandelrelatie tot stand is gekomen.