Een klacht over een (keurings)arts; zij heeft de Eigen Verklaring van een keurling eigenhandig en zonder toestemming aangepast. Ook diverse bevindingen in het Geneeskundig Verslag zijn te kort door de bocht en niet (afdoende) onderbouwd. Gegrond en een berisping, nu dit volgens verweerster haar vaste aanpak was.

Een klacht over een antroposofisch huisarts. De arts heeft weliswaar conform de KNMG Gedragsregel 'De arts en niet-reguliere behandelswijzen' gewerkt, maar heeft zijn consulten bewust onjuist gedeclareerd. Dit handelen is in strijd met de tweede tuchtnorm: er wordt een een waarschuwing opgelegd.

tandarts/patiënt

Een patiënt betaalt zijn tandartsnota’s niet omdat hij niet tevreden is met het resultaat. De rechter verwerpt dat verweer: een medische behandeling is een inspanningsverbintenis, geen resultaatsverbintenis. Dit houdt in dat geen resultaat gegarandeerd kan worden en dat er ook geen sprake kan zijn van een toerekenbare tekortkoming voor zover gericht op het resultaat. De patiënt moet alsnog de nota’s betalen.

Verweerder heeft een verklaring opgesteld over de situatie van klaagster en haar dochter, waarvoor hij toestemming heeft gegeven om deze te gebruiken in een onderzoek van Veilig Thuis. De verklaring voldoet echter niet aan de geldende professionele standaard, zoals deze uit de KNMG-richtlijnen en de jurisprudentie voortvloeit. De klacht is gegrond, verweerder wordt berispt.

In deze kwestie wordt door de Inspectie voor de Gezondheidszorg geklaagd over het handelen van een cardioloog. Deze laatste wordt verweten dat hij een vertraging in follow-up van een thoraxfoto ten onrechte niet intern heeft besproken, dat hij geen VIM-melding en calamiteitenmelding heeft gedaan en dat hij het patiëntendossier achteraf ten onrechte heeft gewijzigd en aangevuld. Gegrond; een berisping.

Sofa Zorg/Zilveren Kruis

Zorgverzekeraar weigert betaalovereenkomst aan te gaan met niet-gecontracteerde zorgaanbieder, omdat een fraudeonderzoek loopt naar die zorgaanbieder. Het hof vindt dat een legitieme reden om een betaalovereenkomst te weigeren. Het weigeren van de betaalovereenkomst kan er voorts niet toe leiden dat de zorgverzekeraar zich niet op het in de polisvoorwaarden opgenomen cessieverbod mag beroepen. Kenmerk van een niet-gecontracteerde zorgaanbieder is juist dat deze in beginsel zijn declaratie aan cliënt stuurt, die deze declaratie bij de zorgverzekeraar indient.

Beklaagde, gezinsvoogd, had niet zonder toestemming van de kinderrechter over mogen gaan tot een uithuisplaatsing van de jeugdige. Klacht gegrond, geen maatregel.

Een verpleegkundige/centralist bij de Meldkamer Ambulancezorg heeft een geheimhoudingsplicht met een daaraan gekoppeld verschoningsrecht als bedoeld in artikel 218 Sv. Niet iedere geheimhoudingsplicht levert echter een verschoningsrecht op. Het oordeel of informatie onder het verschoningsrecht valt, komt in beginsel toe aan de verschoningsgerechtigde. Er kunnen zeer uitzonderlijke omstandigheden denkbaar zijn, die doorbreking van het verschoningsrecht rechtvaardigen.

KDVP, LOC, X en Y/Stichting Benchmark GGZ

Twee belangenorganisaties in de geestelijke gezondheidszorg en twee zorgcliënten spanden een kort geding aan omdat zij willen dat de Stichting Benchmark GGZ stopt met de huidige vorm van gegevensregistratie. Die stichting registreert gegevens van zorgtrajecten om de kwaliteit in de branche te verhogen. De eisende partijen vinden dat niet wordt voldaan aan de Wet Bescherming persoonsgegevens. Stichting Benchmark GGZ vindt dat de gegevens die zij verwerkt (waar geen namen in staan) niet onder die wet vallen, omdat ze niet op individuele personen herleidbaar zijn. In een kort geding moet de rechter vaststellen of de eis van de belangenorganisaties en zorgcliënten hoogstwaarschijnlijk ook in een bodemprocedure toewijsbaar zal zijn. De voorzieningenrechter oordeelt dat in deze zaak niet vastgesteld kon worden dat de gegevens wel onder de privacywetgeving vallen. Voor een definitief oordeel op dat punt is een diepgaander onderzoek nodig.

X/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft, samen met de Centrale Raad van Beroep, een toetsingskader voor de bestuursrechter ontwikkeld in zaken waarin de overheid zich beroept op een advies van een eigen medisch deskundige. Het gaat om een beoordeling in drie stappen. De bestuursrechter moet allereerst nagaan of het advies zorgvuldig is opgesteld en inzichtelijk is. Vervolgens moet er equality of arms bestaan tussen partijen als het gaat over het aandragen van bewijsmateriaal. Als dit evenwicht er niet is, zal de bestuursrechter dit evenwicht moeten herstellen. Dat kan hij doen door bijvoorbeeld zelf een onafhankelijk deskundige te benoemen. Ten derde zal de bestuursrechter de afwijzing van een verzoek om een deskundige te benoemen, moeten toelichten en duidelijk moeten maken waarom hij zich in staat acht om zonder zo'n onafhankelijk deskundige tot een oordeel te komen.